Tegoroczną majówkę postanowiłam spędzić aktywnie. I jak to
zwykle u mnie bywa, nie obeszło się bez roweru. Spakowałam więc sakwy, plan
podróży, mapę. Zabrałam ze sobą najlepszego towarzysza. W drogę.
Wyprawę rozpoczęliśmy w Wiźnie - niewielkiej miejscowości
nad Narwią. Wieś znana jest przede wszystkim z bohaterskiej bitwy stoczonej we
wrześniu 1939 roku. Obrona Wizny, nazywana również Polskimi Termopilami,
stoczona została przeciwko 42 tysiącom niemieckich żołnierzy. Siły były tak
nierówne, że na jednego Polaka przypadało prawie 60 przeciwników. Obronie
dowodził Władysław Raginis. Złożył on przysięgę, że żywny nie odda pola bitwy.
Słowa dotrzymał. Po rozkazie kapitulacji, który wydał ostatnim ocalałym
podwładnym, sam pozostał na swojej pozycji i popełnił samobójstwo rozrywając
się granatem. Pomnik ku czci obrońców Wizny znajduje się w ruinach umocnień na
Górze Strękowej.
Po dotarciu do granic Biebrzańskiego Parku Narodowego,
W miejscowości Osowiec Twierdza, jak sama nazwa wskazuje,
znajduje się XIX-wieczna rosyjska twierdza, która obecnie jest w rękach Wojska
Polskiego. Niestety, aby ją zwiedzić konieczna jest wcześniejsza rezerwacja.
Wyjątkową atrakcją jest możliwość spędzenia w twierdzy aż dziewięciu godzin,
podczas których wraz z przewodnikiem zajrzeć można do najbardziej tajemniczych
zakamarków. Z zabudowań twierdzy zachowały się jeszcze ruiny Fortu Zarzecznego,
które (nie do końca legalnie) można podziwiać z bliska.
Celem na drugi dzień naszej podróży była Woźnawieś – osada,
z której najłatwiej dotrzeć na Czerwone Bagno. Droga nie rozpieszczała nas od
samego rana. Polskie szlaki rowerowe mają to do siebie, że nie zawsze
dostosowane są do jazdy… Mimo porywistego wiatru, dzielnie przemierzaliśmy Podlaski
Szlak Bociani. Te sympatyczne ptaki gniazdują na dachach prawie wszystkich
mijanych przez nas domostw. Gospodarstwa, pola uprawne i łąki pełne są
żerujących bocianów. Zielone łany traw, błękitne niebo, brodzące bociany –
sielski obrazek będący wizytówką Podlasia.
Poranek trzeciego dnia spędziliśmy na Czerwonym Bagnie. Jest to rezerwat faunistyczny, którego niekwestionowanym królem jest łoś. Nie każdy wie, że jest to największy ssak w polskich lasach, który mimo swej masy jest mistrzem pływania. Jadąc dalej wśród malowniczych pól, lasów i łąk, niewysokich zabudowań, tradycyjnych zagród, mijając stada bydła i pojedyncze pasące się konie, dotarliśmy do Goniądza. Jest to malownicze miasteczko położone bezpośrednio nad Biebrzą, które przywitało nas złotymi promieniami słońca chylącego się ku zachodowi.
Z samego rana ostatniego dnia naszej wyprawy ruszyliśmy z
Goniądza, przez Osowiec, z powrotem do Wizny. Jadąc ciągle skrajem Biebrzańskiego
Parku Narodowego dotarliśmy do Brzostowa. Jest to miejsce z magicznym widokiem
na Biebrzę. Jednak największą ciekawostką są tu szczęśliwe krowy. Dlaczego
szczęśliwe? Ich zagrody znajdują się na jednym brzegu rzeki, pastwiska
natomiast na drugim. Codziennie rano krowy przeprawiają się przez Biebrzę, aby
wieczorem najedzone wrócić do swoich obórek. Płynące przez rzekę stadka krów są
wyjątkowo niespotykanym widokiem. Wracając wzdłuż Narwi ostatni raz cieszyliśmy
się widokiem leniwie płynącej rzeki.
Mam nadzieję, że udało mi się zaprosić wszystkich na
Podlasie. To wyjątkowe miejsce na mapie Polski. Warto tu zajrzeć, by poczuć
sielski spokój i odpocząć od zgiełku codzienności.
TRASA:
1 maja: Wizna - Osowiec (60,64 km)
2 maja: Osowiec - Woźnawieś (62,22 km)
3 maja: Woźnawieś - Goniądz (78,06 km)
